szałas (sal) panował nad szałasami wszystkich osadników. Przeciwnie szałasy wiejskie podzieliły się na dwory (1) i chaty i i d., czyli na mieszkania właścicieli i czeladzi ich. Ci prawem spadku w opustoszałe po ojcach swoich wstępując budowle, czyli dziedzicząc je, wyszli na dziedziców, a ich dwory uzyskały miano dziedzin. Czeladź lub osadnicy mieszcząc się w chatach i po kątach, robocizną się dworowi za posiadłość roli wypłacali. Tak bywało we wsiach, co niezabawem do folwarków przeszło.
Spis wyrazów, jaki p. Michałowski podał i podaje, nie wchodząc w powody pojawienia się ich na francuzkiej ziemi, objaśnia pochód Polistów, Polan, ze wschodu na zachód. Spodziewać się należy ztąd nowego światła dla etnografii Francyi, którego jej dotąd niedostaje, z przyczyny, jak wyżej rzekłem, tej, że przed pojawieniem się prac naszego lingwisty, nikt na wyrazy w owym spisie zawarte baczyć nie raczył, Żal bierze że Napoleon III, w dziele (2) pod swoim imieniem wydanem, nie kazał przedewszystkiem badać Francją lingwistycznie i etnograficznie. Byłby wyświadczył przez to wielką przysługę ojczystym dziejom, wskazując w czem się do cywilizacyi Gallii obce osady przyczyniły. Nie wątpię że do pocztu osad tych należy policzyć i siedziby swewskich ludów, które, po przegranej Jarowida z Cezarem bitwie,

------------------
(1) Dwór. starosł. wyraz. Mikl. Lexic.
(2) Histoire de Jules César, Paris. Henri Polon 1866, tomów dwa. pozostały w Gallii. Mniemam że wystana w pogoń za niemi jazda nie wszystkich z pola walki zbiegłych zgładziła ze świata. Ci przeto, których oręż ocalił lub nie dosięgnął wcale, pozostawszy na miejscu, zajmowali się rolnictwem.