tamte a wznosiły te, pod ręką, z poza Renu przesiedlonych na tę stronę rzeki rolników.
Ponieważ pracujący w polu nie obchodzą się, i żadną miarą, obejść się nie mogą bez inwentarza, chów więc bydła jest od uprawy roli nie odłączny. Przeważa on tam gdzie jest położenie ziemi po temu, ażeby się zajmowano raczej pasterstwem niż rolnictwem. Gdzie więc jest niemożność trudnić się uprawą, roli, tam wieśniak o tyle tylko grzebie w ziemi, ile mu potrzeba zboża na wyżywienie się, a więcej się chowem bydła i trzody zajmuje.
To też od czasów najdawniejszych aż po dziś, trudniąc się pasterstwem zamieszkujący górzyste lub stepowe kraje Słowianie, budowali i budują dla ochrony bydła i siebie tak zwane szałase (1), gdy tyra czasem rolnicy, jak się to dotąd dzieje w Polsce, klecą z chrustu stodoły, a z drzewa lub kamienia budują domy. Oba rodzaje budynków znano w Gallii i Germanii w zamierzchłej przeszłości, i posługiwano się niemi chwilowo lub stale (2). Jakby je zwano w mówie ojczystej, nie wiadomo. Mniemam że zwano je szałasem, i że skróciwszy ową nazwę Teutonowie utworzyli z pierwszej syllaby owego wyrazu wiele w ich dawnem prawie znaczący wyraz sektory tak mieszkanie, jak i rolę do niego należącą (terra salka) oznaczał.

----------------------
(1) Zalaz starosł. wyraz u Mikl. Lexic. znaczy schronienie (Owidyuszowe Metamorph. I vers, 121 — 2. domus fuerant vindae cortice virgae), stawiane dla ludzi bydła i trzody, a osobliwie dla owiec.
(2) Caesar de bello gal. VIII. 5. VI. 22.