liczony, dzieło przedsięwzięte, a umarł w tymże samym roku (1139) co i monarcha, który powołał go na ową apostołkę. Ułatwił on mu ją wielce przez danie Pomorzanom, jak dziś mówimy, konstytucyi, pod warunkiem, ażeby się ochrzcili. Mocą konstytucyi tej nie mieli, prócz wojskowości i skarbowości, żadnym innym ciężarom podlegać. Cały kraj miał 300 grzywien srebra płacić rocznie do skarbu królewskiego, a w czasie wojny dziewięciu gospodarzy winni byli dziesiątego z pomiędzy siebie uzbroiwszy wysłać do boju, i dopóki nie wróci, opatrywać potrzeby rodziny jego (1).życie świętego męża opisywali jego uczniowie. Dwóch było imiennych (Ebbo, r. 1151-9, Herbord, pisał w niewiadomym r. ale w XII wieku), a trzeci bezimienny, (pisał r. 1163), i prace tych są we wielkiej cenie: czwarty również bezimienny, w tymże żyjący wieku, i piąty imieniem Andrzej, który w XV wieku pisał, są, jako niekrytyczni, mało dziś cenieni (2).
Drugi i trzeci z pierwszorzędnych żywociarzy, zebrał wieści o Juliuszu Cezarze po Germanii biegające, które nasz Mateusz zastosował do Leszka III, z przyczyn następujących.
Powiedział Ebbo że Julin miasto wystawił Juliusz Cezar, i że w niem stał słup wysoki, na którym przymocowa-

-----------------
(1) Herbord u Pertza XII (XIII) 792 — 3.
(2) Czytaj w Bibl. Ossol. XI 173 — 92. piękny Ang. Bielowskiego artykuł pod napisem Święty Otto i jego