na wyspach duńskich, gdyż tam ostatnie osady Słowian upatrywano. Środkująca między narodowością Słowian a Teutonów litewskość, przez Herulów niegdyś reprezentowana, choć potrzebowała wieków na to, ażeby przyjąć niemiecki język za potoczny, a zachować swojskie zwyczaje i obyczaj odrębny (1), uległa wreszcie obczyźnie. Co dowodzi, że ludność ta musiała być mała w porównaniu ze słowiańską, kiedy się zupełnie wynarodowiła, a ocalała ta, nie dając się pochłonąć od dotykającego ją od północy i zachodu teutonizmu. Dotąd, po tysiącach lat obcowania z nim, utrzymała się słowiańskość na Łużycach, i, według wszelkiego podobieństwa do prawdy, utrzyma i nadal, zwłaszcza gdy za puklerz narodowości swej ma tameczny Słowianin taki charakter, jaki posiada cała ludność słowiańska, o czem gdzieindziej rozprawialiśmy (2).

---------------------
(1) Czytaj o wszystkiem tem Landana Die Territorien str. 268. 270. 273. 285. — 6 292. — 3. Gryma Gesch der deutsch. Sprache 329. 416, Lelewela Narody 235. — 6.
(2) Piśmiennictwo polskie II. 330 — 5 Histor prawod. I. §. 98 — 112.