ską szlachtę", której przecież "nie mógł być ten, lecz wcale inny musiał być początek. "Według niego powstać miała tu szlachta z "mężów, którzy mogąc wiele w gminie, wznieśli się powoli nad tenże gmin, czyli nad lud niczem nie wsławiony" (1). Tak on, a ja mu na to: gdyby tak było, nie wiem dla czegoby się mężowie ci w Polsce tylko i u Czechów szlachtą, nazywać mieli, czemu tej nazwy wyższy stan obywatelów i u innych Słowian nie nosił, zwłaszcza gdy i tam nie broniono nikomu z pocztu mężów pospolitych wywyższać się i celować nad lud prosty. Czemu na Rusi nie znano szlachty, a znano Lachów, nazywając tem mianem każdego, który uprawiał lechę, rolnictwem się zajmując.
Inny pisarz zauważając: "że ja, z krytycznej szkoły niemieckiej wyszedłszy, rozpoczynam w historyografli polskiej epokę budującą, syntetyczną, natchnioną atoli ideą, panslawizmu rossyjskiego, że przedstawiłem w Pierwotnych dziejach Polski i Litwy hipotezy, mimo ogromnej erudycyi niepodobieństwem tracące, wprost rozum zdrowy obrażające", to powiedziawszy rzeczony pisarz, dziwuje się nad tem mocno: "że ja każę ludom germańskim czerpać wiele ze słowiańskich żywiołów, i wzajemnie poddaję liczna pokolenia Słowian władzy germańskiej, wywodząc zarazem organizacyę państw czysto słowiańskich od tych ludów, które

-------------
(1) Rys dziejów narodu polskiego od najdawniejszych Czasów do r.. 1763 przez Henryka Schmiitta, we Lwowie 1754. Porów. str. 167. 169. 2] 5.