wa jak on mniema), z calem poszanowaniem i zawierzaniem, czyli z poleganiem na Mateuszu zupełnem, słowa jego powtarzając, tudzież (co powinien był Lelewel dodać) z nieznanych dziś kronik owe o narodzeniu Chrystusa i skonie apostołów wieści wypisując, dowiódł przez to, że kronikarz ten w starożytność Słowian zamierzchłą wierzył zupełnie. Ja mniemam, że innych źródeł nad znane dziś pisma rzymskich pisarzów mieć nie mógł Mateusz, i że gdy na jakiegoś w IX wieku nad Wartą panującego Leszka przeniósł czyny żyjącego w pierwszym wieku przed Chr. i po Chr. swewskiego bohatyra (Jarowida), to właśnie sprawiło w opowiadaniu owe zagmatwanie, które odgmatwać, daremnie się, mojem zdaniem, trudzili Lelewel, Bielowski, i Szajnocha. Czy mnie udało się odgmatwać je, i wątpliwość o nich usunąć? niech czytelnik na to pytanie odpowie.
Oprócz głównych pisarzów, którzy się obrobieniem pierwotnych dziejów Polski zajęli (Lelewel, Bielowski, Szajnocha), pracowali i pracują na polu tychże dziejów pisarze podrzędni. Ci nie mozolą, się daremnie, ilekroć dawne pomniki wypisują sumiennie, przedstawiając rzecz we właściwej postaci, w jakiej oglądać ją nam dano w ich pierwotworze. Wyuiieuiłem tych, którzy aż do roku 1846 pracowali na tem polu, i oceniłem ich prace (1). Wymieniłem następuie, którzy po nich ten sam przedmiot obrabiali (2). Do

-----------------
(1) W Pierwotnych dziejach Polski i Litwy str. 393 ustępu. (2) Boczniki i kroniki moje str. 5 7. 166.