zdradza. Będąc ona cała z dawnych podań połatana (1), prowadzi do wniosku: że nie Piast lecz syn jego musiał być na tron wzięty, gdy historya za nim, a za ojcem samo tylko przemówiło podanie. Zgoła w czasy chrześciańskie przenosząc Boguchwała i Długosz co za pogaństwa w Kruszwicy zajść miało, przedstawiają teraźniejszość odnośnie do przeszłości, czyli nie uwzględniaj ą tego co historya wskazuje, lecz polegają, na tem co wymyślono, ubarwiono, i mówiąc krótko, co utkano z plotek.
Mniemam że podanie w sposób skazany odgadywanej prędzej wyrozumieniu części dziej ów pierwotnych Polski najzawilszej dopomoże, niż rozpaczliwe Lelewela narzekania na to: że Mateusz, posuwając panowanie Leszka Leszkowicza (syna Leszka drugiego) w przestwór pięćdziesiątego przed erą chrześciańską roku, i z siostrą go Juliusza Cezara żeniąc, a Boguchwała żywot jego w czasy narodzenia Chrystusa, śmierć zaś w chwilę skonu Piotra i Pawła apostołów, za panowania cesarza Nerona nastąpionego, przenosząc, budzą w nas chęć zapytania ich, czy rzecz na żart lub na seryo biorą? Sądzi Lelewel że już Mateusz żartował z biegającej po Germanii wieści, jakoby jej Juliusz Cezar stawiać miał miasta; a przeciwnie Boguchwała, (nie Dzierz-

------------
(1) Długosz I str. 82. o Piaście mówi: sandatia ex suberino robore elaboratu, secum attulit, asservarique in Regia mandat. Toż samo i temi słowy Kosmas o Przemysławie czeskim opowiada: tulit secum suos colhurnos ex omni parte subere consutos.