Co o morawskim łechizmie rozprawia Wagilewicz, wiele jest o tem do mówienia. Pominąwszy różne, które przytacza, okoliczności, błahą jest, zdaniem mojem, ta, przezeń za najważniejszą pokładana, że w starym rękopisie żywot Kiryły słowiańskiego Apostoła zawierającym, książe niższej Pannonii Kocel nazwany jest łechskim czyli lechickim: albowiem ów pisarz, który wiadomość o rękopisie owym podał i na którego się powołuje Wagilewicz, ma lechizm, za coś obcego, za coś od słowiańskości odrębnego, za coś na nią napływowego. Jeżeli napłynął, z przed Karpat za Karpaty, a nie przeciwnie, napłynąć musiał; gdy przedkarpacka słowiańszczyzna posiada świadectwa najdawniejsze i, że tak powiem, urzędowe o pierwszym w Germanii pojawię Lachów (1).
Co do Popiela, przyznał sam Bielowski (2) że (mówiąc jego słowy) "kronikarz Gallus nieledwie urzędowym głosem wskazał na Gniezno, Popiela Lechowicza stolicę." Pomimo więc że jego rządy ohydziło podanie, jednakże nie można odmówić mu panowania, gdy o niem wszyscy powtórzyli kronikarze. Zdarzenie, które się przez niego stać miało, odrzucić wolno (otrucie stryjów, skon przyspieszony tru cicielowi przez myszy), bo wiarogodności ich nie poręczyły dzieje, ale wierzyć w to (1), że Popiela przyczepiono do

--------------------
(1) Bielowski Monnmenta I. 122. porówn. z dziełem Kunika Die Berufung der schwedischen Bodsen durch die Finnen und Slaven St. Petersb. 1844 w dwóch tomach. Patrz I. 19.
(2) Monumenta I. 385.
(3) Wagilewicz w Bibl. Ossol. IX str. 18. w to wierzy.