brzmi w mówie wszystkich przedkarpackich Słowian (u Czechów i Łużycan kokornak, u Rusinów kirkasari), wnioskuję ztąd, że jest bardzo dawny, i że już może u Daków istniał. Źle posłyszawszy go ktoś, i z brzmienia wziąwszy za toż samo co starosłowiańskie gorh (gorzki), dodał dla lepszego objaśnienia aipivsiov (piołun), zkąd powstało owe άίνιον χωριχόν" którego nie zna botanika. Albowiem Linneuszowa Artemida absinthium, znacząca piołun, nie do άριατολοχία ale do άρτεμισία (bylica) należy w botanice. Jednem słowem, odpowiada άριοτολοχία roślinie kokornik zwanej, która nosi na sobie dackie prawdziwie miano, znacząc roślinę nieco kędzierzawą, od starosłowiańskiego кокоравъ
34. Pliniusz XXVI. 6. nazywa βηχιον greckie Tussilago. Że tu jest mowa o Lineuszowskim gatunku Tussilago Farfara (podbiał zwyczajny), nie ma najmniejszej wątpliwości; zwłaszcza że opis Pliniusza zupełnie to potwierdza. Geto-dackie zaś miano όσα dane było tej tak pospolitej, i od niepamiętnych czasów za lekarską uważanej roślinie, od najważniejszego jej przymiotu, iż leczy chorobę kaszlu. Albowiem jaza, jazwa po starosłowiańsku znaczy chorobę, o czem słownik Miklosica p. t. w. porównaj.
35. Są jeszcze w niektórych rękopisach (1) wyrazy tym poczcie roślinowym nie znajdujące się, a więc pochodzenie mające nie pewne. Mógł je Dyoskorydes zapisać, mógł

----------
(1) Grym tamże 560. 561.