rzymsku ebulus (u dzisiejszych botaników sambucus ebulus) mianowaną, nazwał Dyoskorydes po dacku ολμα. Dodane dla objaśnienia go wyrazy greckie ostrzegają, że będący w mowie wyraz ma znaczyć brzeg ziemi. Jest więc rzeczownik ολμα w czwartym przypadku położony; pierwszy ma ολμ, co należy czytać δλμ, czyli postąpić sobie z nim podobnie jak wyżej (na str. 42) postąpiliśmy z nazwą rzeki Horyń, kładąc nad o znak przydecnowy (spiritus asper). Tak poprawiony starosłowiańskiemu χολμ (chtm, chełm, pagórek) odpowie, i będzie znaczyć toż samo co άχτή. W rzeczy samej Sarabucus ebuleus, rośnie zawsze na pagórkach nizkich, chętniej niż gdzieindziej. Z wyrazu chlm zatrzymawszy ch, i do przymiotnika krzewinie bzu służącego (bzina u Czechów, bzowy u Polaków) dodawszy toż ch, utworzono ztąd wyraz Chebzina, toż samo co Chebd, Hebt oznaczający.
31. Roślinę którą Linneusz cucumis colocynthis nazywa, nasi botanicy z grecka kołokwintem, tudzież zamorskiem jabłkiem mianują, przeczuwszy właściwą nazwę rośliny. Mojem albowiem zdaniem, pochodzi jej nazwisko od starosłowiańskiego Toуждъ, cudzy, znaczącego obce dla Daków, bo zamorskie ziele. Wiadomo że zamiast s spokrewnionego u Słowian z z, kładli Grecy t, i że znowu t, imało i ma w słowiańskim języku pokrewieństwo z δ. Na tej więc zasadzie mógł Dyoskorydes pisać Toуждъ przez tout, zbiwszy w jedno z, d. Ponieważ atoli przymiotnik
Toуждъ, jeżeli miał być zrozumiały dla Greków, musiał