nał, a przy tem zauważył, że wszystkie wyrazy te, będąc z łacińskim salix spokrewnione, oznaczają krze wy, które lubią ogryzać kozy; wtedy wstrzymać sie nie mógł od wyrzeczenia stanowczo, że wyraz dacki σάλια jest niemieckim rzeczywiście. (1) Na co czynię uwagę: że gdy salia, jak sam mówi, ma z wyrazem salix spowinowacenie, pytam: czy nie logiczniej będzie z łaciny go a nie z mowy niby dacko-germańskiej wywieść? Po cóż mieli Dakowie u Germanów, z którymi nie mieszkali spoinie, szukać wyrazu, mając go w swojej mowie? Wszak mowa ich słowiańska posiadała orzeczenia krzewów kozom ulubionych (2)? Wszak posługiwali się wyrazem który zioła (salia) w ogóle oznaczał, a który dosadnie przedstawiał wszelkio krzewiaste i liściaste, samorodnie lub ręką ludzką sadzone, rośliny (3). Z łaciny więc winien był Grym wywieść swoje salia, a mowie dackiej dać pokój, która za czasów Dyoskorydesa nie miała z germańską żadnej zgoła styczności.
20. Roślina dziś Dentavia (u polskich botaników babie zęby) zwana, musiała, dla wybitnych zębów swojego kielicha, być uważaną za synonim greckiego hyoscyamus. Ziele to, od Linneusza hyoscyamus niger mianowane, mogło też obejmować tak nazywaną Datura, gdyż oba rodzaje są sobie bardzo

-------------------------------
(1) Mówi w Gesch. 147 dies dakische salia ist also einleuchtend deutsch.
(2) Loza, loznie, koza, koźlina u Mikl. zkąd polskie kozlik łozina.
(3) Patrz u Miklosica wyrazy te: zelije, zelo, zdka, znaczące zioła.