wa się boćwinę; jest ona, jak powszechnie wiadomo, rośliną bardzo pożyteczną. Z tego powodu zapatrując się na nią Dakowie i za ojczystą poczytując, Sàxiva ją też, niby "dacką rośliną" nazywać mogli.
15. Greckie ζνρίς nazwane od rzymskich botaników gladiolus, mianował Linnensz Iris pseudacorus. Nie pytając o to, czy nadane tej roślinie dackie miano απρους stosuje się do dzisiejszego rodzaju Gladjolus (Mieczyk)? lub do Iris (Kosacz)? uwagę czynię, że mogli łatwo Dakowie brać jedno za drugie, gdyż rośliny te, z liścia szczególnie, są wielce do siebie podobne. Obie bowiem przedstawiają kształt miecza czyli oręża, zkąd też i nazwisko polskie Mieczyk, Kosacz (od kosy) dobrze, i jak rzekliśmy, orężowi odpowiednio dobrano. Wyrzuciwszy z. wyrazu α προνς spółgłoskę π, a zaś zamieniwszy na o, bedzie tak samo, jak się w starosłowiańskim języku wyrażał oręż (orqèiie, oryśie), i jak dziś się jeszcze u Polaków i Rusinów wyraża (opyrcie). Ta poprawka tekstu jest tak mało znacząca, że zaledwie za poprawkę poczytaną być winna.
16. Dzisiejsze zielsko mietlicą zwane, αγωοτις Grecy, a Dakowie χοτιατα, według Dyoskorydesa mianowali. Rzeczone dackie χοτίατα (za κοσιατα) znaczyło bez wątpienia wszystko co się kosi (od starosłowiańskiego kosa, toż samo co dziś oznaczającego). Wskazującemu Dyoskorydesowi na te zielska, które dziś nazywamy mietlicę (w zbożu), i pytającemu o to Daka, jak się nazywa? odpowiedział tenże, zapewne tak, ja. k i dziś zwykle odpowiadać zwykł