nego brzmienia c, znając tylko od powiędnie temuż czyli słabe ds. (ζ). Gdy spółgłoska r przemieniała się u Słowian na ł, więc narostek uł musiał brzmieć pierwotnie ur. Porównać tn należy sanskryckie mat — ar, matka, polskie mac — ora, które się nastroiło na wielkopolskie brzmienie, o za w, tudzież u za o kładące: Ztąd wyraz moc — ula powstał.
8. Grecki wyraz ανηζον, koper oznaczający, miał. brzmieć po dacku πόλπονς, przeto można z pewnością twierdzić że wyraz ten stoi za χο'προνς. W XVI. wieku jeszczą mawiali naprzemian Łużyczanie popńk lub koprik. Powiedzieliśmy wyżej, roślinę μοζονλα objaśniając, że r za. mienia słowiański język na ł. Wyraz więc polski, czeski, jużycki, kaszubski kopr, przestawiony, i w owej spółgłosce zmieniony, brzmieć będzie kołp. Tak wyraz polski karp, przestawiwszy go, zamieni się na czeski kapr, który toż samo znaczy. Jest jeszcze do zauważenia zamiana k na p, językowi greckiemu właściwa, która i do słowiańskiego przeszła. Wyraz pokrzyiva zamieniają Czesi na koprziwa Wszystko rozważywszy przyznamy, że dacki wyraz połpus a polski (z łacińskiem zakończeniem przedstawiony i za kopr pisany) koprus, są do siebie z postaci i znaczenia podobniusienkie.
9. Roślina dziś η Słowian różnie, lecz wyrazowi biel, bylica odpowiednio zwana, od Greków zaś artemisia mianowana, na kilka się różnie ponazywanycb. dzieląca gatunków (artemisia vulgaris, abrotanuin, ahsinthium pontcium), nosi u Dyoskorydesa opisowo wyrażone miano. Brzmi ono ζονοστη.