minor Apulejuszowska, prawdopodobnie odnosiła się do dzisiejszego rodzaju Erigeron, które jest rzeczywiście nieco podobne do Centauria, a eo się u naszego Indu starozielem nazywa: więc przez Dyoskorydesową χεντανριον rozumieć należy albo Linneuszowska Centaurea, rodzajowi Chabru odpowiadającą, (do którego należy pospolity gatunek Centaurea cyanus, zowiący się bławatkiem albo modrakiem), albo potrzeba wziąć Centauria minor za Linneuszowska Gentiana Centaurium, którą nawet nasz lud wiejski Centuryę miana-, je. Zauważyć należy, że na oznaczenie rośliny χεντανρων mieli Dakowie dwa wyrazy, z których jeden odgadniony a drugi τονλβηλα nie jest odgadniony.
5. 6. Roślinę, którą dziś ostem mianujemy, nazywali Grecy dipsacus (dziś dipsacus fullonum, po polsku szczeć barwierska), i Eryngion, (dziś Eryngium campestre, co się u ludu Mikołajkiem wietr snikiem, nazywa). Rzymianie nazywali ją rozmaicie: najpowszechniej atoli carduus. Jakby ją Dakowie mianowali, o tem domyślamy się tylko, nie mając na to pewnika. Z tego atoli co Dyoskorydes podał przekonywamy się, że nazwa rośliny nie wpadała milej w, ucho za jego czasów, od tej którą ona dziś nosi. Bo choć się wtedy będąca w mowie roślina może nie nazywała tem mianem jakie dziś u Polaków, Łużyczan i Czechów ma (szczeć, śćeć, sztet), a nawet nie mogła nazywać, gdyż nie tylko ówczesny, lecz nawet cyrylski alfabet spółgłoskim (szcz) nie posiadał wówczas, gdyż ją alfabetowi temu przysporzyli późniejsi jego kształciciele, to jednakże miano, któ-